Czym jest psychoterapia indywidualna

Informacje podstawowe

Psychoterapię indywidualną można najlepiej określić jako kontakt bezpośredni pomiędzy pacjentem a psychoterapeutą. Jest to forma pracy twarzą w twarz, gdzie w szczerej i swobodnej rozmowie bez osób postronnych pacjent może porozmawiać z terapeutą. Wielu terapeutów podkreśla, że są oni narzędziami pracy, a leczenie wynika z ich relacji z pacjentem powstałych dzięki systematycznym spotkaniom. Dlatego też warto skorzystać z usług profesjonalistów, do jakich bez wątpienia zalicza się terapeuta warszawa. Terapia indywidualna pozwala na dokładne przeanalizowanie historii swojego życia i stopniowe dotarcie do przyczyn patologicznych reakcji, którymi mogą być np. urazy z dzieciństwa czy lęki. Zwykle w trakcie tego procesu występuje pięć zjawisk psychoterapeutycznych, którymi są: ustosunkowanie się relacji na linii pacjent-terapeuta; niechęć pacjenta do zmiany; rozładowanie emocjonalnych napięć; modyfikacja schematów poznawczych; nauka. Oczywiście wpływ na skuteczność terapii mają również osobowość, cechy, podejście i zachowania terapeuty, chęć pacjenta do wyleczenia się, wykorzystanie specjalistycznych technik terapeutycznych, norma intelektualna pacjenta, gotowość pacjenta do zwierzania się nawet z najbardziej wstydliwych aspektów życia.

Trudności w terapii

Sesje odbywają się w zamkniętym gabinecie, w którym są zapewnione jak najlepsze warunki do rozmowy psychoterapeutycznej. Są to m.in. temperatura w pokoju, wygląd wnętrza, wygodne siedzenia, taka aranżacja przestrzeni, która zapewnia odpowiednią odległość między psychoterapeutą a pacjentem. Jeśli w trakcie sesji wykonuje się elementy pracy z ciałem (np. ćwiczenia relaksacyjne) to należy gabinet odpowiednio wyposażyć, np. w materace, piłki itd. Istnieje jednak ryzyko, że terapia może się nie powieść, a nawet zaszkodzić nie tylko pacjentowi lecz również psychoterapeucie. Terapia trwa zwykle bardzo długo (nawet do kilku lat). W trakcie spotkań dominuje atmosfera bezpieczeństwa, wsparcia, co sprawia, że pacjent uznaje terapeutę za sprzymierzeńca. Terapeuta musi zapewnić, by relacja nie przybrała patologicznego wymiaru, a więc nie przeistoczyła się w romans, współzawodnictwo lub inną intymną, wrogą relację. Psychoterapeuta musi również uważać na wszelkiego rodzaju manipulacje świadome lub nieświadome ze strony pacjenta. Pacjent musi czerpać satysfakcję z kontaktów z innymi ludźmi a nie wyłącznie z psychoterapeutą.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

seven + 14 =